Ton en Marianne waren elkaar al eerder tegengekomen. Ze kwamen beiden regelmatig in het Theresia-Oord in Hillegom. Zij zat in dat gebouw bij de gidsen, hij zat in een band die daar repeteerde in de kapel (Zie pagina over Group $oall).

Marianne kwam met haar vriendinnen naar optredens van de band en zo leerden ze elkaar beter kennen. Maar Ton en Marianne kregen pas echt iets met elkaar op 21 februari 1965. Ze wonnen toen een danswedstrijd en waren in Hillegom de koning en koningin van de "Twist". Toen Marianne haar 17^e verjaardag vierde heeft ze Ton en zijn broer Aad uitgenodigd op het feest dat op zolder werd gegeven. Die zolder was helemaal ingericht om een feest te houden.  Een visnet en ballonnen tegen het dak, posters van alle bekende popsterren aan de muur en zelfs was er een soort van bar gemaakt. In december 1965 werd de verkering echter pas officieel met toestemming van de ouders. Zo ging dat in die tijd.

Ton kreeg in 1965 een baan bij platenmaatschappij Bovema (tegenwoordig E.M.I.) in Heemstede als administratief assistent.

Marianne werkte bij haar vader in de zaak, Slijterij "De Turk" in de Meerstraat en werd leidster bij de scouting, vroeger heette dat "De Gidsen".

Op 15 mei 1967, eerste Pinksterdag, hebben zij zich officieel verloofd en dat deden ze in het zaaltje van het jeugdhuis waar ze enkele jaren daarvoor die danswedstrijd hadden gewonnen.

Ton had geregeld dat daar de tafel was gedekt en dat er heerlijke broodjes waren en wat te drinken. Na de maaltijd zijn ze naar de Stationsweg gegaan waar 's middags een receptie was voor familie, vrienden en kennissen.

Rond diezelfde tijd begon Ton met zijn “Club 567”. Het doel was om, naast optredens van de eigen band (Group $oall) ook andere Hillegomse bands, zoals “Maybe 5”, “The Strangers”, “The Yales”, “The Lowlanders” en “Granny Lovers” te laten optreden voor “eigen publiek”.

Nou was dat allemaal niet zo simpel, want om een middag of avond te organiseren had je toestemming nodig van de gemeente en van de politie. Je moest werken met ledenlijsten die je dan moest inleveren bij de politiecommissaris, die de lijst moest goedkeuren. Elk lid mocht wel een introducé(e) meenemen. De gemeente moest toestemming geven om de zaal te openen en het feest te geven én je moest de kaartjes van te voren bij de gemeente laten stempelen omdat je eerst vermakelijkheids-belasting moest betalen per kaartje. “Club 567” begon in het speeltuingebouw op zondagmiddag. Toen “Club 567” een tijdje met wisselend succes draaide gaf Ton het over in andere handen.

In 1969 begon het idee te leven te gaan trouwen. Ton kocht een oud huis op de 2e Loosterweg in Hillegom en liet tekeningen maken voor de forse verbouwing en het plaatsen van een dakkapel. Het huis werd op dat moment nog bewoond door een oudere, alleenstaande man. Een paar maanden na de koop stierf de man plotseling. De kosten voor de verbouwing bleken nogal hoog uit te vallen en het huis werd, samen met de goedkeuring van de gemeente voor de verbouwing, weer verkocht.

Marianne had het er erg moeilijk mee toen Ton haar een maand voor de bruiloft vertelde dat hij zijn baan had opgezegd. Alle nieuwe meubels stonden al in het huis en hoe moesten ze dat nou allemaal betalen ?

Er moest met Jan nog een gesprek plaatsvinden waarbij ook het salaris moest worden besproken. Niemand had erop gerekend dat Jan zou voorstellen dat Ton maar moest zeggen wat hij wilde verdienen. Hij zette hoog in (zo’n 50 procent boven het salaris van Bovema) en tot zijn verbazing zei Jan dat dat salaris OK. was.

Op 1 oktober 1969 begon Ton zijn werk als boekhouder bij muziekuitgeverij “Editions Aktueel” en begint hij met Jan van Schalkwijk aan het voorbereidende werk om platenmaatschappij “Ariola – Eurodisc Benelux” op te starten.
De muziekuitgeverij zat in Heemstede en Marianne werkte toevallig een dag in de week “om de hoek” bij de familie Verburg. Toen kwamen daar al snel 2 dagen bij waarop ze bij de familie Bodegom ging werken. Enige tijd later zou daar nog een dagje bij de familie Beelen bijkomen. Op vrijdag ging ze door naar Hillegom om een dagje bij haar schoonfamilie te werken.

Jan had een aantal artiesten in zijn muziekuitgeverij met wie hij opnames maakte. In maart 1970 bracht hij, met toestemming van de bazen in Duitsland, zijn eerste plaat uit op het Ariola label. Dat was “Keep on smiling” van James Lloyd. Laat dat nou net een wereldhit worden !
En toen gaf men in Duitsland toestemming zelf platen te laten persen in Nederland en hier ook hoezen te laten maken. De labels moesten in Duitsland worden besteld. Zo kon men nagaan welke aantallen van welke artiesten werden verkocht en of alles wel goed werd vastgelegd. Pas later kwam de toestemming voor het maken van de labels in Nederland.

Ton deed meer en meer zaken met drukkerijen en platenperserijen en regelde de afspraken met de distributiemaatschappij (inkoop en verkoop) en liet zijn werk als boekhouder langzaam maar zeker achter zich.

Op zaterdag gingen ze dus naar Hillegom om Tanja daar achter te laten en gingen ze vandaar door naar het nieuwe huis. Vanwege de oliecrisis in 1973 moesten ze op zondag met de taxi naar het huis. Particuliere auto’s mochten op zondag niet rijden.

Jan vertrok in 1974 bij “Ariola” omdat hij toch te weinig ruimte kreeg van de bazen in Duitsland en er kwam een andere directeur.
Tijd voor Ton om ook te verkassen na 10 jaar in de platenbusiness te hebben verkeerd, waarvan de laatste jaren ongeveer 7 dagen (en nachten) in de week. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.
Marianne begon met rijlessen en haalde haar rijbewijs op Sinterklaasdag in 1974. Nu nog een autootje erbij (Simca 1100, wel 26^e hands) en ze kon gaan waar en wanneer ze wilde. Dat was toch wel handig met 2 kinderen.

Ergens in 1976 begon het toch weer te kriebelen. Ton wilde weer iets in de muziek.

Hij startte een nieuwe club op “Sosie Cosy” voor stellen vanaf een jaar of 25 die graag wilden stijldansen. Ton was zelf de D.J. natuurlijk, wat geen probleem was met zo’n uitgebreide platenverzameling. De club was ééns per maand op vrijdagavond vanaf 21:00 uur in het Nutsgebouw te Hillegom.

Intussen groeiden hun kinderen op, gingen naar de peuterspeelzaal, kleuterschool en basisschool. Marianne zorgde ervoor dat alles in goede banen werd geleid, ging tussen de middag 2 keer per week met Tanja naar Heemstede voor zwemles en begon ook weer wat te doen met haar hobbies. Verder hielp ze op de basisschool als voorleesmoeder en de kleintjes hielp ze met veters leren strikken en ze deed spelletjes met hen.
Petra ging op zwemles in Lisse en haalde er haar diploma’s, terwijl Tanja en Petra zich beiden overgaven aan jazzballet. Ook Marianne pakte het bewegen weer op en ging op jazzballet en tennissen

Marianne stond er dus thuis alleen voor. Ton werkte lange dagen in Roermond en was vrijdagavond doodmoe bij thuiskomst. Ze hadden afgesproken pas te verhuizen als de grote vakantie begon. Uiteindelijk zijn ze in mei, zo rond Hemelvaartsdag, verhuisd en gingen Tanja en Petra vanaf toen naar de basisschool in Melick. Gelukkig was er een zwembad dichtbij, zodat er die zomer veel werd gezwommen door de dames, terwijl Marianne ook hier regelmatig op de tennisbaan te zien was.
Aan het eind van 1981 moesten ze besluiten of ze het huis zouden gaan kopen. De deal was “kopen voor bijna 2 ton (in guldens natuurlijk nog) of er uit” aan het einde van het jaar. In diezelfde tijd werd bekend dat het bedrijf weer ging verhuizen (ze zaten wel erg ver van de klanten af en die konden het bedrijf maar moeilijk vinden. De omzet was enorm gekelderd.

Op 1 januari 1982 verhuisde Telex en werd er (weer) een nieuwe directeur aangesteld.
Ton ging tijdelijk naar een kosthuis in Zaandam (waar hij na een aantal maanden heel blij was weg te kunnen). Hij reed dus op maandagochtend vroeg naar Wormerveer en ging op vrijdagavond weer terug naar Melick.

Vlak daarna bleek dat er al een bedrijf bestond met die naam en werd de naam weer gewijzigd in Meparts.
Snapt u het nog ? Nou, de klanten ook niet ! De afloop hoef ik niet te voorspellen.

Ze vonden een mooi huis op de Braveld in Castricum en ze verhuisden midden 1982.

Tanja en Petra konden weer naar een nieuwe school. Ton hield het toch nog uit bij “Meparts” tot mei 1984. Het bedrijf was niet meer te redden, dus moest er een nieuwe werkgever worden gezocht. Intussen hadden Tanja en Petra het naar hun zin bij de scouting, werden er diverse zwemdiploma’s gehaald en ging Tanja zelfs op wedstrijdzwemmen.

Op 1 juni 1984 begon Ton bij “Stokvis Techniek” in Roosendaal als hoofd commerciële binnendienst gereedschappen. Als onderkomen kreeg hij, via het bedrijf, voorlopig een hotelkamer in de stad. Er moest wel weer gezocht worden naar een andere woning.

In die tijd lag de markt voor huizen op zijn gat en er werd geen koper gevonden voor het huis in Castricum. Dat zou uiteindelijk nog tot 1 februari 1985 duren en ze moesten toen ook nog een aardige som geld meenemen. Ze besloten toch te verhuizen naar Roosendaal, maar dan naar een huurhuis op de Agathadonk. De kinderen konden opnieuw naar een andere school aan het begin van het nieuwe schooljaar. Tanja ging voor het eerst naar de middelbare school en Petra naar de zesde klas (oftewel groep 8). Marianne hielp op school als overblijfmoeder en ze speelde Zwarte Piet tijdens het bezoek van de Sint aan de school.

Intussen waren Tanja en Petra ook hier al snel thuis bij de scouting. Er werden vader/dochter-weekeinden georganiseerd en Marianne deed weer haar best te assisteren, zoals het meehelpen met die weekeinden, kampvlaggen maken, en meegaan met het zomerkamp (1985).

Als vast punt in de zomermaanden gingen Tanja en Petra elk jaar naar de Jazzweek in het KNGV centrum in Beekbergen.

Hij ging leiding geven aan de bedrijfsleiders van de vier vestigingen in het land, aan de buitendienstmedewerkers via de hoofdvertegenwoordiger en aan de centrale inkoopafdeling. Verder werd hij betrokken bij het prijs- en kortingbeleid en het beheer van de jaarkontrakten.
Als dat allemaal op je visitekaartje past, dan is dat kaartje niet meer te tillen. Het bedrijf handelde o.m. in gereedschappen en werkplaatsmachines. Ton had Rotterdam als standplaats, maar reisde met grote regelmaat naar Arnhem, Oss en Groningen om daar met de bedrijfsleiders de dagelijkse gang van zaken te bespreken.

Maar ze hielp ook mee met de “accolade” (een schoolblad) in elkaar zetten, adressen plakken en brieven vouwen. Net hoe het uitkwam. In 1988 ging ze achter de schermen meedoen met de theater-aktiviteiten. De eerste musical waaraan zij meewerkte met het maken van de kleding was “Dat had je gedroomd”.

Marianne begon in Zwijndrecht ook weer te sporten. Ze ging een keer per week bowlen (en won in de loop van de jaren ook verschillende prijzen) en op vrijdagmorgen was er elke week een sportochtend met andere dames.

Op 31 januari 1988 stopte Ton bij zijn werkgever om opnieuw een nieuwe uitdaging aan te gaan.
Die uitdaging vond hij bij “MCC Nederland” een bedrijf in ’s Gravenzande. Dit bedrijf maakte onderdelen voor transportbanen en verkocht deze wereldwijd via een net van distributeurs en agenten.

Aangezien “MCC” in Duitsland (maar ook in sommige andere landen) rechtstreeks aan de klanten leverde begon Ton in de avonduren een cursus “Sprechfertigkeit” aan het Goethe Instituut, die hij in december 1988 met goed gevolg afsloot.
Ton werd hoofd verkoop binnendienst per 1 februari 1988 en werd ook lid van het operationele team

In 1993 vond men bij “MCC” dat het raadzaam was dat Ton zich ook in het Frans kon uitdrukken, omdat er forse omzet in Frankrijk zat en hij zich dan ook bij deze klanten verstaanbaar kon maken voor zover die klanten geen engels of duits spraken. Hij ging daarom naar het instituut “Regina Coeli” in Vught (bij de nonnen zegt men wel) voor een intensieve cursus “commercieel Frans”.

Op 19 augustus 1994 vetrok Petra naar Canada, waar ze tot 8 juni 1995 zou blijven wonen. Ze kon daar in huis komen bij Canadese mensen die enige tijd in Zwijndrecht hadden gewoond en bij wie ze de oppas was. Ze had zo’n kringetje van buitenlanders (Zweden, Amerikanen, Canadezen, etc.), die veelal tijdelijk in Nederland waren, waar zij op de kinderen paste. Altijd goed om van die adressen te hebben.
Petra ging in Canada ook een studie “Marketing” doen. Altijd goed voor later.

In het voorjaar van 1995 zijn Ton, Marianne en Tanja op vakantie naar Canada gegaan om te kijken waar Petra woonde. Het adres was in Sherwood Park, vlakbij Edmonton in de provincie Alberta. Ze hadden een gezellige tijd en zijn ook nog een paar dagen naar Banff geweest in The Rocky Mountains. 

Ze vonden het heel jammer weer afscheid te moeten nemen, maar toen stond eigenlijk al vast wanneer Petra weer naar huis zou komen, dus het was te overzien.

Op 1 augustus 1995 werd Ton bevorderd tot marketing manager en combineerde hij de beide functies. Dat bleek toch wat teveel van het goede. Voor de functie hoofd verkoop binnendienst werd een advertentie geplaatst en werd er iemand aangenomen.
Op 11 maart 1996 kwam zijn functie hoofd verkoop binnendienst voor hem te vervallen en richtte hij zich voor de volle 100 procent op zijn nieuwe werkzaamheden. Hij bleef wel lid van het operationele team en werd aangestuurd door de marketing directeur.

Bij de theater-aktiviteiten op het Walburgcollege ging Marianne van het maken van kleding en het bedenken van choreografie over naar de afdeling decors en requisieten. Tevens was zij de vaste waarde bij de catering.
Er werd in 1996 op het Walburgcollege door iedereen hard gewerkt aan “Het geschenk van Ma’at”.

Het was een musical met grote decors, dus veel werk. Marianne ging een aantal dagen per week naar school om te timmeren en te verven. Ze was intussen ook ingezet tijdens audities voor “Kijk en Luister” en tijdens de dagen dat deze hun uitvoering in het theater beleefden. Ook tijdens de diverse audities voor de musicals was zij voor de theaterclub in touw.

Net vóór kerstmis 1996 kreeg Ton te horen dat “MCC” afscheid van hem wilde nemen.Was toen al bekend dat “MCC” zou worden overgenomen door de grootste concurrent of waren het andere dingen die in het bedrijf speelden ?
Ton ging die vrijdagmiddag nadat hij de boodschap gekregen had naar huis en is niet meer teruggeweest. De rechter stelde eind februari 1997 vast dat de arbeidsovereenkomst kon worden ontbonden tegen een forse schadevergoeding.

Precies een jaar en ongeveer 250 sollicitatiebrieven later las Ton in een huis-aan-huis blad dat er een cursus zou worden gestart voor werklozen om ze om te scholen tot automatiseerder en hij vroeg toestemming aan het arbeidsbureau deze cursus te mogen volgen. Zij zagen er aanvankelijk geen brood in en dat was vanwege de leeftijd. Aangezien Ton nogal vasthoudend kan zijn, slaagde hij er op maandagmiddag laat toch in om toestemming te krijgen op dinsdag aan de cursus te mogen beginnen. Hij had intussen de blaren op z’n tong doordat hij zoveel mensen moest ompraten.

Ton begon op 1 maart 1998 aan een cursus voor SAP R/3 logistiek consultant in de modules “materials management” en “sales en distribution”, die hij met succes afsloot in juli van dat jaar. 
Hij was nu officieel consultant……….nu nog een baan.

Hij startte in augustus 1998 bij “Origin Nederland” bij de SAP Practice met als standplaats Breda. De bedoeling was dat hij van klus naar klus zou gaan bij klanten in het land want dat is wat consultants geacht worden te doen. Behalve dat hij op de eerste maandagmorgen in Breda zijn laptop en auto ophaalde heeft hij nooit meer in Breda gewerkt. Men vroeg hem naar de vestiging in Rotterdam te gaan om assistentie te verlenen op de afdeling “Resource Planning and Allocation”.

Dat was dus de afdeling waar men aanvragen krijgt van klanten voor de diverse consultants en waar van die mensen alles bekend moet zijn wat er nodig is om ze snel en adequaat bij de klant te kunnen inzetten.
Het was een kwestie van plannen en vooral van veel organiseren voor de circa 450 consultants die hun standplaats hadden in één van de de zeven vestigingen in het land.

Marianne was in 1998 ook nog eens druk bezig met de voorbereidingen van de volgende musical van het Walburgcollege “Een kwestie van tijd”.

Op het Walburgcollege werd intussen alweer hard gerepeteerd, getimmerd, geverfd en kleding genaaid voor de volgende musical. In 2000 bracht men “Het geheim van de zevende spiegel” op de planken.
Intussen verhuisde “Origin” naar Capelle aan de IJssel en kwam Ton terecht op de afdeling Marketing & Sales van ”Enterprise Solutions”. Naast de “resource planning & allocation” wat hij vanaf de eerste dag al deed, ging hij nu ook de accountmanagers ondersteunen en een “customer relation management-systeem” onderhouden.

“Origin Nederland” werd “Atos Origin” en het bedrijf verhuisde naar Utrecht. Ton kreeg binnen het bedrijf een funktie bij het projectbureau.
Sinds 2002 ging Marianne elke dinsdag, als het weer het tenminste toeliet, fietsen met haar vriendin. Ze legden dan rustig 40 – 60 kilometer af.

Tussendoor werd er ook weer hard gewerkt aan de volgende musical “Het verhaal van Oer”, dat in 2002 in het theater werd opgevoerd.

Petra kwam tijdens het bevrijdingsfestival in Almere Jaap Witteveen, een vriend van Klaas Jan, tegen. Na een jaar gingen ze samenwonen in Amstelveen en weer een jaar later, op 15 mei 2003, zijn ze getrouwd. Ze ging in Amstelveen werken totdat zich een zwangerschap  aandiende.  Toen ging zij voor de functie “Full Time Moeder”

Op 17 augustus 2004 werd kleindochter Anna geboren.

Ton kreeg bij “Atos Origin” een financiële regeling en nam op 1 oktober 2003 afscheid. Hij had bedongen dat hij vanaf eind mei al niet meer elke dag naar Utrecht hoefde te rijden en vrij was te doen en te laten wat hij wilde.

Marianne stortte zich intussen op de volgende musical.

Omdat Ton het werk bij “Atos” niet meer zo leuk vond, nam hij eind januari 2004 afscheid. Hij ging naar Radio Ridderkerk en deed de programma’s “Ton op maandag” en “Lunchen met Ton Maas” op vrijdag.

Daarnaast ging hij programma’s maken voor de Rano, de radio voor zorginstellingen in Dordrecht en Zwijndrecht. Hij deed daar “After lunchtime” en “Rano in de middag”, als duo-presentator. Of dat nog niet voldoende was meldde hij zich aan voor een programma bij RTV Dordrecht. Daar zou het programma “Het zilveren uur” de lucht ingaan.

Hij werd in juni 2004 uitgenodigd voor een gesprek bij “MAGNETO special anodes B.V.” in Schiedam. Na een aantal gesprekken kwam hij overeen dat hij op 1 augustus 2004 zou beginnen in een nieuw funktie.
De programma’s, die Ton als vrijwilliger voor de radio presenteerde, werden stopgezet en hij moest zich weer gaan richten op een nieuwe carrière als verkoper binnendienst.

Dochter Tanja was in augustus 2004 overgestapt om als arts te gaan werken bij het consultatiebureau en vanaf oktober 2004 werd ze ook jeugdarts bij de GGD Westfriesland

Marianne bleef natuurlijk als vrijwilligster op school bezig. 2005 is een jaar zonder musical, maar wel met “Kijk en Luister”. De voorbereidingen voor een nieuwe musical zullen pas aan het einde van het jaar beginnen.

Nadat ze een aantal weken zware medicijnen had geslikt, (zoals morfine), en na het maken van foto’s en een MRI-scan kwam eindelijk uit dat Marianne een vernauwing had in de zenuwbaan in de wervelkolom en men ontdekte een hernia.
De vakantie die gepland stond vanaf 30 juli werd direkt geannuleerd.
De operatie vond eind juli plaats en er kwam een einde aan 3 jaar rugpijn. En de specialist vroeg nog wel waarom ze niet eerder was gekomen......
Het kwam dus wel goed uit dat er in 2005 geen musical op het programma stond.

Intussen groeit Anna als kool en werd op 17 augustus één jaar. Ze stond met 11 maanden en liep op haar eerste verjaardag zonder hulp door de kamer.
Hier een paar plaatjes van het grote feest.

Omdat deze pagina wel erg lang wordt (40 jaar in tekst en foto) is er een tweede pagina aangemaakt die over ons leven gaat vanaf 2006. Veel plezier dus met de volgende pagina.

Geschreven door : Ton Maas