Albufeira - Portugal 2010


	Albufeira – Algarve – Portugal : Van 8 tot en met 19 november 2010


	8 november Om 13:00 uur werden we opgehaald door buurman Ad, die ons naar het station van Dordrecht bracht. De trein was op tijd, zodat we zonder problemen met een rechtstreekse trein op Schiphol aankwamen We hadden via internet al ingechecked en alles ging dus perfect, totdat we bij de poortjes kwamen.


	Bij Marianne bleef het piepen totdat men uiteindelijk besloot tot een bodycheck. Ze moest met twee dames mee en moest het litteken van de heupoperatie laten zien omdat de nieuwe heup de oorzaak van de piep zou kunnen zijn.


	Uiteindelijk ontdekte men ook armbandjes onder haar kleding (onder de mouwen) en haar enkelbandjes (onder de broekspijpen). Ze mocht wel door zodat we op tijd de lucht in konden.


	We hadden een goede vlucht. We hadden krentenbollen en drinken meegenomen (drinken achter de check gekocht, want anders zou het moeten worden ingeleverd). We wisten dat je snacks en drinken aan boord zou hebben, maar deze waren relatief duur. Water kost €3,50 en de koffie of thee €3,00.

Na de landing werden we door een hostess van Primavera begroet en met een minibusje naar het appartement “Solaqua” gebracht. Het was intussen 21:00 uur.

We hebben eerst bezwaar gemaakt tegen ons appartement, omdat deze niet aan het zwembad/zeezijde/zonzijde was maar aan de straatkant, waar absoluut geen zon komt (kan komen).


	De receptie kon hier niets aan veranderen omdat we dat met Primavera moesten proberen te regelen. Wel zei men dat alles vol zat en er dus geen wijziging in zat.

	*<< Receptie en appartement*


	We hadden intussen gehoord dat de supermarkt op de hoek van de straat (Modelo) nog open was, dus zijn we eerst even snel gaan shoppen om iets te eten en drinken te hebben voor de rest van de avond en ook voor het ontbijt. Dus brood, beleg, water en bier zodat we de eerste uren konden doorkomen zonder problemen. We hebben nog even naar BVN gekeken op TV en zijn bijtijds ons bed ingegaan.

9 november
Eerst maar even douchen en ontbijten. De hostess zou om 10:45 uur komen, dus we hadden tijd genoeg.
We gaan de hostess vragen om een ander appartement.
Na het welkomstverhaal en het verhaal over de diverse excursies hebben we de vraag gesteld. Helaas was er niets mogelijk. Op onze vraag of er misschien morgen of overmorgen iets vrij zou komen is er weer flink in het Portugees overlegd met de receptionist en mogelijk dat er morgen wel iets vrij zou komen, dus er blijft hoop.


	We zijn gaan lunchen bij Florença aan de overkant van de supermarkt “Modelo”. Daarna hebben we natuurlijk het winkelcentrum onveilig gemaakt en gekeken wat er allemaal te koop was. Toen terug naar het appartement voor een rustpauze. Marianne loopt nog steeds moeilijk en de fysiotherapeut hebben we helaas moeten achterlaten in Zwijndrecht.


	Aan het einde van de middag hebben we gekozen voor het diner in het restaurant van het complex. Vis, vlees, salades, rijst, aardappelen, groente, dessert (fruit, cake, taart), wijn en water. Je kon eten en drinken zoveel je hebben wilde als je aan het einde maar €15,00 afrekent. Daarna koffie in het appartement, TV aan en genieten van de rust en dan op tijd je mandje weer in.

10 november
Vandaag om 11:00 uur zou het geregeld worden. Wij zouden een appartement krijgen aan de andere kant van het complex, en dat is gelukt. De Primavera hostess kwam op tijd en in no-time konden we verhuizen. We hebben het appartement eerst bekeken. De schoonmaak was nog in volle gang en we hebben direct beslist. Andere gasten zeiden dat dit het mooiste appartement van het complex was, ook al omdat het in de “knik” lag en we daardoor een groot balkon hadden en daardoor uitzicht hadden op zee en op het achterland.


	Dus…..koffers inpakken (het meeste was nog niet uitgepakt met het oog op deze verhuizing), verhuizen en uitpakken. Met een uur was het rond. Daarna maar eerst een hapje eten.

Toen was het tijd om het treintje te nemen naar het strand. Voor € 3,50 heb je een dagkaart en kun je instappen en waar jij dat wilt bij een halte uitstappen en later weer instappen. Dat is met het treintje niet zo spannend want die stopt bij de supermarkt (Modelo), op de “Strip” (winkelstraat met ook veel café’s, barretjes en restaurants) en bij het vissersstrand, een vaste route dus door Albufeira.


	We zijn uitgestapt op de “Strip”, hebben wat rondgekeken en zijn weer verder gegaan naar het strand. Bij het vissersstrand kom je hoog boven het strand aan. Je ziet dan heel veel winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden beneden je en als je daar naartoe wilt (naar het strand dus) daal je af met 2 roltrappen. Waar vind je dat ? Er is ook een lift iets verderop.

We hebben lekker in de zon op het terras van “Louisiana” gezeten aan de zee en om een uur of vijf werd het wat frisser en hebben we het treintje terug genomen (2 roltrappen weer op) naar het appartement (of eigenlijk naar de supermarkt).

Omdat we toch moesten eten hebben we voor vandaag gekozen voor het Chinese restaurant “Tim-Tim”, tegenover de supermarkt “Modelo”.
De garnalen waren heerlijk en de bereiding van het rundvlees uitstekend.

We zijn bijtijds naar bed gegaan want de volgende dag moesten we “vroeg” op omdat we meegaan met de excursie “Historische Algarve” naar de westkant van de Algarve.


		11 november Om 08:45 uur reed de bus voor en moesten er daarna nog anderen worden opgehaald.

	We kwamen in de bus achter een engels echtpaar te zitten, zij van het type veel te zwaar met een mouwloze blouse en hij van het type iel mannetje. Na enige tijd begon ons reukorgaan op te spelen. De “Kruidvat 4” van de dame liet haar fors in de steek. Geen nood, ze bleek nog een spuitbus in haar handtas te hebben, dus ze spoot regelmatig bij. Het zal duidelijk zijn dat we maar wat verder naar achteren zijn gaan zitten.


	De tour begon in Silves. Toen we naar de burcht (kasteel) en de kathedraal waren geklommen (steiging minstens 25 procent over verraderlijke, kleine en gladde klinkertjes) zijn we rechtstreeks naar een café gegaan voor een rustpauze, koffie, thee en een heerlijk stuk gebak.



		Toen wij daar zo heerlijk in het zonnetje zaten kwamen er een stel dames aan die ook koffie wilden. De ene zou het binnen bestellen bij de bar, de ander maakte het zich gemakkelijk. Toen kwam de ene weer naar buiten en vroeg aan haar vriendin of ze er gebak bij wilde. Die vriendin zei dat ze dat maar niet moesten doen. De kilo’s, nietwaar.



	Toen wij zeiden dat het gebak wel erg lekker was keken ze vreemd op omdat ze dachten dat zij de enige Nederlanders waren. Het werd toch gebak.

*Let op de zadels van de barkrukken*


	*Hier die verraderlijke, kleine en gladde klinkertjes die je overal tegenkomt en die bij nat weer levensgevaarlijk zijn*


	Wij vervolgden onze trip naar Monchique mountain, de hoogste berg van de Algarve met 902 meter boven de zeespiegel. Fantastisch uitzicht natuurlijk.






	Hier was ook een proeverij georganiseerd. Er waren 4 soorten port, er waren diverse likeuren, er was een soort honingdrank en er was “vuurwater” met een alcoholpercentage van meer dan 40 procent. Natuurlijk was er gelegenheid de drank daar te kopen en er was nog een winkel met souveniers bij.

		Vervolgens gingen we naar Foia voor een 4-gangen lunch. De hostess had bij de berg Monchique al opgenomen wie welk hoofdgerecht wilde. De keuze was kip piri-piri, varkensvlees, vis of omelet. Dit werd telefonisch doorgegeven aan het restaurant, zodat daar de voorbereidingen alvast konden beginnen.

Bij binnenkomst bleken er allemaal tafeltjes voor 4 personen klaar te staan en op elke tafel stond een fles witte wijn, een fles rode wijn en een fles water. Verder was er brood, boter, ham, salade en dat was allemaal bij de prijs inbegrepen. Na het hoofdgerecht kwam er nog koffie en een likeur. De prijs per persoon kwam toch wel neer op €13,00. Te gek en erg lekker.

We hebben er wel voor gezorgd met de dames uit Alkmaar (van het gebak) aan een tafel te zitten en we hebben erg gezellig gekletst.

Daarna door naar Lagos voor de volgende stop. Dit is een behoorlijke plaats en er was een uur ingeruimd waarin je bijvoorbeeld de kerk kon bezichtigen of om te shoppen. Hier moeten we nog eens terug want voor ons is een uur wel erg kort voor zo’n stad.

Vervolgens naar de vissershaven Sagres waar we weer genoten van prachtige uitzichten.

Vlak voor de laatste stop was er nog een plaspauze ingelast en er was gelegenheid om souveniers te kopen en om een ijsje te eten of een drankje te nuttigen.

De laatste stop was Kaap St. Vincente, het meest zuidelijke puntje van continentaal Europa. Hier moeten Columbus en Vasco da Gama hebben gestaan want dit noemt men ook wel “het einde van de wereld”. Aan de overkant ligt Amerika, maar dat wisten die gasten natuurlijk toen nog niet.


	Daarna was het tijd om naar “huis” te gaan, al met al een rit van Kaap St. Vincente naar Albufeira van zo’n twee uur. Moe maar voldaan zijn we neergestreken bij de “Pizza Hut” voor een pizza en lasagna.

12 november
Marianne zat voor acht uur al op het balkon in het zonnetje. De schrijver dezes moest natuurlijk al onze avonturen aan het papier toevertrouwen. Daarna de krant halen en naar het zwembad. Na de lunch ging Marianne naar het binnenzwembad en de jacuzzi, terwijl Ton een boek ging lezen, lekker uit de brandende zon.

Het zwemwater was erg koud en het water in de jacuzzi was zo mogelijk nog kouder. Dat heeft helemaal geen goed gedaan aan de pijn in bovenbeen en bil. De receptie bood verontschuldigingen aan. De boel was stuk en men wist niet wanneer de monteur zou komen. Het leed was echter al geleden.


		We gingen op onderzoek uit in de omgeving. Er zijn veel winkels en eetgelegenheden in de buurt, maar op de “Strip” zijn ze allemaal naast elkaar en dat aan beide kanten en dat over honderden meters. Voor ons op loopafstand.


	’s Avonds hebben we gegeten in een nabij gelegen appartementencomplex (mooi scrabble woord….), genaamd “Paraiso”. Dit is wel wat luxer dan ons “eigen” complex en de rekening was er dan ook naar. De volgende avonden dan maar iets goedkoper kiezen. We hadden er geen spijt van want het eten was super.

13 november
We werden al om 08:25 uur opgehaald met de bus voor een trip naar de zigeuner- en boerenmarkt in Loulé, een plaats op ongeveer een half uur rijden. De markt stelde niet veel voor (wel een hoop standjes, maar heel veel van hetzelfde). We hebben daar ons geld niet uitgegeven.

Daarna zijn we de winkelstraat en winkelstraatjes ingegaan en naar de groente- en fruitmarkt. Dat was wel veel leuker.


	Op de weg terug naar de plek waar de bus zou komen kwamen onze Alkmaarse dames weer tegen die in een complex in Lagos zaten. Zij waren met de trein naar Loulé gekomen omdat hun trip naar de markt was geannuleerd. Te weinig animo. Vanuit Lagos is het wel 1 ½ uur met de bus, dus was dit waarschijnlijk niet lonend.

Terug in Albufeira hebben we eerst maar boodschappen gedaan en toen terug naar het appartement voor een rustpauze.

We hebben gegeten in restaurant “La’em Casa” waar een buffet was met van alles en nog wat voor €9,00 per kilo. Wat je ook opschept (vlees, vis, groente, patat, etc. of alles bij en door elkaar) dat wordt bij de kassa gewogen en je betaalt voor het gewicht.

14 november
Toen we wakker werden regende het, uitslapen dus en laat ontbijten. Tegen de middag, toen het weer droog was, zijn we toch richting strand gelopen. Toen we daar aankwamen kwam de zon door. We hebben wat gegeten bij “Buddy’s” een eetcafé met een behoorlijk Nederlandse inbreng. De menukaart zag er zo goed uit dat we besloten hier later ook het diner te gebruiken. Na de lunch zijn we naar het busstation gelopen aan de andere kant van Albufeira.



						Nou is bekend dat Rome op 7 heuvels is gebouwd, maar volgens mij is Albufeira dan minstens op 70 heuvels gebouwd. Klimmen en dalen en klimmen en dalen met een stijgingspercentage dat gegarandeerd altijd minimaal 10 – 15 procent is. Bij het busstation kon men ons niet de informatie geven die we wilden hebben. Toen we weer bijna terug waren in ons appartement zijn we eerst wat gaan drinken bij “Florença” en we namen er een lekker stuk gebak bij. Daarna even rusten in het appartement.





		Tegen 7 uur zijn we met het treintje via een stop op de “Strip” naar het strand gegaan (vissershaven) voor het diner. Het zal duidelijk zijn dat we heerlijk hebben zitten eten. Daarna het treintje weer gepakt naar de supermarkt aan het einde van de straat om de hoek bij het appartement.


	Maar wandelend naar “huis” op dat laatste stukje schoot de pijn er bij Marianne weer in. Bij de receptie hebben we gevraagd naar hulp van een fysiotherapeut. De pijn blijft en is dan weer intenser en dan weer minder, maar nu hevig. Na wat heen en weer bellen is er afgesproken dat er een fysiotherapeut de volgende dag om 12:00 uur in ons appartement zou komen.


		15 november Marianne was er al weer vroeg uit, ze kon toch slecht slapen. Na het ontbijt hebben we heerlijk op het balkon koffie/thee gedronken.




		Zicht vanaf het balkon. Je kijkt naar de oceaan (rechts van je) en beneden is het zwembad


	Om 12:00 uur stond inderdaad de fysio voor de deur met zijn behandeltafel onder de arm en hij begon na de kennismaking met een stevige massage. Daarna ging hij over op trekken aan benen, armen en nek en nog veel meer pijnlijke behandelingen. Na een uur en nog wat tips om te zitten, te lopen en te staan vertrok hij met een nieuwe afspraak op donderdagmorgen.



				Na de lunch zijn we naar de halte van de “City bus” (de Giro) gelopen (bij de supermarkt). Je kunt een dagkaart kopen voor €3,50 en dan kun je de hele dag met de bus door Albufeira. Je stapt in en als je onderweg iets leuks of interessants ziet stap je uit en als je verder wilt stap je weer in en dat is geldig op alle lijnen.



		Wij zijn in de “groene” lijn gestapt en hebben een volle ronde gezeten (dus terug bij het vertrekpunt). Toen zijn we wel blijven zitten want we hadden onderweg iets gezien wat leuk leek. Daar zijn we vervolgens uitgestapt, hebben daar rondgelopen en wat gedronken en we zijn vervolgens weer ingestapt en naar “huis” gegaan.

’s Avonds hebben we gegeten bij “Pingo Doce” tegenover de supermarkt. Daar krijg je een groot stuk vlees (keuze uit 4 soorten) of vis (keuze uit 4 soorten) compleet met aardappelen, friet of rijst en ook nog groenten voor slechts €3,99
Je kunt er ook pizza krijgen met “beleg” naar keuze of iets van paëlla, lasagna, aardappelpuree en dat allemaal voor €3,99 per bord. Een forse kom soep is €0,60 en als je er een broodje bij wilt kost dat nog eens €0,10. Bij het afrekenen laat de cassière ook nog een handvol zakjes mayonaise en ketchup op je dienblad vallen.


	16 november Marianne heeft niet goed geslapen en zat dus alweer vroeg op het balkon in de zon. We hebben laat ontbeten en aangekleed. We zijn vervolgens met de “blauwe” lijn naar het busstation gegaan (dagkaart voor alle lijnen €3,50) en daar naast was tot verrassing ook de zigeunermarkt bezig (elke 1^ste en 3^de dinsdag van de maand, maar wij dachten dat het de 2^e dinsdag was).



	Na bezoek aan de markt, die veel interessanter was dan die in Loulé, zijn we in de bus van de “oranje” lijn gestapt en we hebben hier het hele rondje uitgezeten. We hebben onderweg niets gezien dat voor ons leuk leek (bus door de buitenwijken) en zijn terug bij het busstation weer op de “blauwe” lijn gestapt op weg terug naar het appartement. We zijn onderweg bij het strand uitgestapt voor een uitsmijter bij “Buddy’s”. We hebben wat laatste boodschappen gedaan bij “Modelo” en toen naar “huis” voor een rustpauze.



’s Avonds zijn we naar de “Pizza Hut” gegaan voor een pizza en een pasta. Niet te laat naar bed want morgen moeten we vroeg op voor de excursie die gepland staat naar de Oost-Algarve en Spanje.



		17 november We stonden op met regen en moesten natuurlijk naar de bus lopen (nat, nat). We hebben hier en daar wat mensen opgehaald en de trip begon in Faro, de hoofdstad van de Algarve. In de regen zijn we naar het bisschoppelijk paleis gelopen en we hebben de kathedraal bezocht. Daarna koffie met wat lekkers en een uur om te shoppen. Wij hebben wat rondgelopen, maar alles was nat en we waren blij dat we weer in de bus konden.




	Daarna naar Olhão. Er waren twee grote markthallen te bezichtigen (de ene met vlees, groente en fruit en de andere met vis). Daar vonden we paté van tonijn en paté van sardines. Die hadden we eerder bij een restaurant gehad en dat was heerlijk. Gekocht dus voor thuis. Het werd eindelijk wat droger.

De volgende stop was Vila Real de St. António. We gingen daar mensen afzetten die geen pas bij zich hadden (dom, dom, dom), want we gingen naar Spanje en je kon Portugal wel uit, maar je kon er niet meer in. Vanwege een naderende Navo-top in Lissabon was de grens hermetisch afgesloten. Alle voertuigen werden gecontroleerd (auto’s onderzocht) en zonder pas kon je Portugal niet in. Gevolg was ook een lange rij voor de grens vanwege die controles.

Daarna naar Ayamonte in Spanje. We konden daar wat rondlopen (iets drinken, wat shoppen).

In Ayamonte staat een standbeeld waarop staat dat het plaatselijke philharmonisch orkest heeft gewonnen op een festival in Kerkrade – Hollanda.

>> Over die brug ligt Ayamonte

<< De grens is hermetisch afgsloten en alles wordt grondig gecontroleerd, zowel auto’s als paspoorten. Er komt geen muis meer Portugal in zonder gecontroleerd te zijn, Schengen akkoord of niet.

Terug naar Vila Real de St. António, waar we onze achter gebleven gasten weer hebben ontmoet. Het werd tijd voor de lunch. Bij binnenkomst in het restaurant kregen we een mandje brood, boter, paté van sardines, smeerkaas en een stuk kaas dat erg op brie leek en een glas met olijven, hetgeen we natuurlijk in dank hebben aanvaard. Aan het einde van de lunch bleek dit ook allemaal gespecificeerd op de rekening te staan. Daarna hebben we door de kleine straatjes met leuke winkeltjes geslenterd. Er was ook een winkeltje met alleen maar kerstspullen en die hadden binnen ook nog een CD aanstaan met kerstliedjes. Om klanten te trekken hadden ze ook een luidspreker voor de winkel hangen. Je zal maar lekker rustig op het terras ernaast willen zitten……


	We zijn daarna doorgegaan naar Monte Gordo, een populaire badplaats voor ongeveer alle nationaliteiten om te overwinteren. Je moet hier wel iets meer geld voor meenemen. We zijn niet gestopt omdat we op weg waren naar de laatste stop.

En dat was Tavira. Daar was een oude kerk waarin 7 kruisvaarders lagen begraven. We hebben ze laten liggen omdat de klim er naartoe ons teveel was. Wij gaven de voorkeur aan de markt en daarna het terras.
Toen terug naar Albufeira.

We waren te moe om er nog uit te gaan en hebben dus in het restaurant van het complex gegeten, zoals we dat eerder ook al hebben gedaan voor €15,00 per persoon voor eten en drinken zoveel je wilde hebben. Ook deze keer was het weer heerlijk.


	*<< Je vind overal prachtige bloemen langs de weg*


	18 november De zon was er gelukkig weer vroeg. Na het ontbijt was het wachten op de osteopaat (zijn beroep kwam daar het dichtste bij volgens hem). Hij stond precies om 10:00 uur voor de deur en bleef aan het werk tot ongeveer 11:15 uur. Na de lunch hebben we weer een rustpauze ingelast tot ongeveer 15:00 uur.


	Toen zijn we naar “Paraiso” (het vlakbij gelegen appartementen complex) gegaan. Daar is elke donderdagmiddag een bijeenkomst van mensen die hun vakantie hebben geboekt via Primavera. Veel Hollanders ontmoeten elkaar daar en wisselen daar tips en ervaringen uit over van alles en nog wat. Iedereen (zo’n 60 mensen) kreeg een drankje aangeboden en er werd gezellig van alles uitgewisseld.


	Om 17:30 uur weer op weg naar “huis” voor een korte pauze. Wel even langs de “Modelo” natuurlijk om voor het ontbijt morgen broodjes te kopen om mee te nemen voor de terugreis. Op de luchthaven is dat natuurlijk weer vreselijk duur.


	Voor het diner zijn we naar een speciaal restaurant gegaan met de naam “Três Palmeiras” om daar een heerlijke gebakken zeetong te eten. We hebben genoten. Terug in het appartement was er een moment van rust en oefening (oefening in relaxen opgekregen van de osteopaat). Daarna koffers op de bank en een begin gemaakt met inpakken. Daarna slapen.

19 november
De wekker liep om 05:45 uur af omdat we zouden worden opgehaald om 06:50 uur om naar de luchthaven te gaan. Het busje was op tijd en bracht ons in 40 minuten naar Faro airport. Dan inchecken.
We hadden via de hostess onze favoriete plaatsen opgegeven vanwege het zitten van Marianne. We hebben gekozen voor links en rechts gangpad (een beetje vooraan in het vliegtuig) zodat ze zou kunnen afwisselen met been in het gangpad. Dan wachten, wachten en wachten op de oproep om naar de gate en later aan boord te gaan.
We vertrokken uiteindelijk een half uur te laat omdat het vliegtuig te laat binnenkwam uit Amsterdam waar het te laat was vertrokken vanwege extra veiligheidsmaatregelen.


	*<< Buiten de luchthaven van Faro*


	*<< Massaal inchecken op de luchthaven van Faro*


	*>> De vlucht uit Amsterdam komt binnen*

Om 13:45 uur zijn we geland, daarna moesten we een kwartier taxiën naar de slurf waar we precies om 14:00 uur stil stonden.

Voor Marianne (en mij) stond er een wagentje klaar om de grote afstand te overbruggen. De stewardess had al opgemerkt dat Marianne heel slecht liep en had in Faro deze opvang al geregeld. KLASSE !!
Het karretje bracht ons rechtstreek naar de lift vlakbij de bagageband.


	Het duurde erg lang voor we onze bagage hadden en toen moesten we snel naar de trein. Omdat de trein 5 minuten vertraging had konden we hem nog net halen. Hij stond al op het perron en mensen waren aan het instappen toen wij kwamen. We hoefden alleen nog maar in te stappen en met de koffers slepen.


	Daarna hebben we de buurman gebeld en de aankomsttijd in Dordrecht doorgegeven. Om kwart over vier liepen we ons huis weer binnen. De vakantie zat erop.


	Wil je een reactie sturen, klik dan hier

		*Geschreven door : Ton Maas*